Zeven jaar hebben Daft Punk-fans op een nieuw album moeten wachten, maar met Random Acces Memories is het dan eindelijk zover.

De marketing rond de release deed al veel stof opwaaien, maar of de muziek hetzelfde gaat doen, is een tweede.

De terugkeer van het Franse duo begon in ieder geval voortvarend met Get Lucky, een instant zomerhit met een glansrol voor Pharrell. Hij doet ook mee op het wat saaie Lose Yourself To Dance, waarin de titel als een soort mantra herhaald wordt. Al is dat alsnog een bescheiden hoogtepunt op de plaat.

Maar dat zegt meer over de rest van de liedjes op Random Access Memories. Met name het sleutelnummer op de cd, Touch (met musicalster Paul Williams) laat nogal wat te wensen over. "I remember touch / I need something more", zingt hij op het nummer, dat op zoek gaat naar de grens tussen mens en robot.

Dat is sowieso een terugkerend thema op de nieuwe plaat van Daft Punk, maar niet alleen is dat onderwerp door anderen de afgelopen jaren beter uitgewerkt: de soms wat inspiratieloze muzikale invulling zorgt ervoor dat er van de boodschap sowieso weinig overblijft, met 'robotballad' The Game of Love als dieptepunt.

Epos

Eigenlijk zorgt alleen Giorgio Moroder op Giorgio by Moroder voor een absoluut hoogtepunt. In een bijna tien minuten durend epos verhaalt hij over zijn begindagen als artiest terwijl de muziek om hem heen steeds grootser wordt.

Een van de weinige verrassingen op de plaat, die verder niet veel spannender is dan een kabbelend beekje (dat op Motherboard ironisch genoeg zelfs te horen is).

Random Access Memories zou een 'tegenreactie op EDM' moeten zijn, ware het niet dat die term op een blauwe maandag door een Amerikaanse huisvader verzonnen is en geen enkele artiest daar een boodschap aan heeft. Dit is gewoon de beste plaat die Daft Punk dacht te kunnen maken en hij valt heel erg tegen. Hoe jammer dat ook is.