Alice In Chains - The Devil Put Dinosaurs Here

Het is niet alleen de knipoog naar komediant Bill Hicks in de titel die de gedachten als vanzelf verplaatst naar de jaren negentig, ook de muziek op het nieuwe album van Alice In Chains is een fijne retro-affaire.

Dat er leven is na de chemische onttakeling en de tragische dood van charismatische frontman Layne Staley, bewees de rockband uit Seattle al met voorganger Black Gives Way To Blue.

Op The Devil Put Dinosaurs Here borduurt Alice In Chains vrolijk voort op die formule.

Ook op deze schijf is het typerende Alice In Chains-geluid dus weer in volle glorie aanwezig, hetgeen natuurlijk alles te maken heeft met het feit dat Jerry Cantrell nog steeds aan het stuur zit, terwijl de stem van William DuVall die van Staley soms bijna griezelig dicht benadert.

Hoezeer de gitarist zijn stempel op het verse twaalftal nummers drukt, blijkt niet alleen uit de direct herkenbare riffs, maar ook uit de korte doch effectieve solo's die veel stukken kleur geven, van opener en eerste single Hollow tot het zware Stone.

Impact

Toch is het gemis van de oorspronkelijke zanger wel degelijk voelbaar. Alle liederen zijn prima opgebouwd, maar ergens ontberen ze de existentiële impact van het werk uit de vroege jaren negentig. Regels als "the devil put dinosaurs here, Jesus don't like a queer" werken zelfs een tikje op de lachspieren.

Een iets lichtere toets dan op meesterwerk Dirt, kortom, zij het nog altijd heel kenmerkend Alice In Chains. Daarmee is de nieuwe plaat een niet echt essentiële, maar daarom niet minder aangename aanvulling op het oeuvre van de groep.

Lees meer over:
Tip de redactie