"This will not be televised", een kleine zin verstopt in End Of Time verraadt het pad dat CocoRosie op Tales Of A Grass Widow inslaat.

Subtiel verwijzend naar Gil Scott-Heron, gaan de ongekroonde koninginnen van de freakfolk hier meer aan de wandel met hiphop.

Geen hele grote stap weg van Grey Oceans, eigenlijk. Ook daar combineerden de zusters al elementen uit de hiphop met hun folk, chansons en operette-elementen.

Verschil is echter dat nu de nadruk nu verschoven is. Zo zouden nummers als After The Afterlife, Tears For Animals (met een gastrol voor Antony Hegarty), Child Bride of End Of Time niet hebben misstaan op een iets meer experimentele R&B- of hiphopplaat.

Slechts onderbroken door twee duistere minuten rond een handpiano en panfluit in het kleine maar dreigende Broken Chariot, is de plaat dan al bijna op de helft. De combinatie, in End Of Time nog aangevuld met een snuif warme Cubaanse ritmiek, werkt echter wel.

Natuurlijk

Bij CocoRosie klopt het wanneer een haast klassiek pianostuk in Harmless Monster met de binnenkomst van een drumcomputer tot een R&B-ballad verwordt. Net zomin is het gek dat een harmoniumdrone vervolgens met kapotte samples en verknipte piano naar de achtergrond wordt gewerkt in Gravediggress. Alles klinkt natuurlijk.

Dat is dan ook het enige euvel van Tales Of A Grass Widow. De verrassing er een beetje af, zelfs met een kleine wijziging in het geluid. Toch blijven er genoeg  boeiende minuten over. Alleen de ruim tien minuten stilte, alvorens de twee zich met Hegarty in de happy hardcore werpen als bonustrack, hadden echt niet gehoeven.