De Britse zanger en pianist Jamie Cullum noemt zijn zesde studioalbum Momentum, maar de vraag is of de artiest daadwerkelijk nog momentum bezit of dat hij het cruciale kantelpunt al voorbij is.

Cullum piekte namelijk al vroeg in zijn carrière. Zijn derde album Twentysomething leverde hem zijn grote doorbraak op, maar inmiddels zijn we tien jaar verder. Opvolger Catching Tales deed het nog goed, al wist zijn vijfde plaat The Pursuit uit 2009 in de meeste landen niet meer de top 10 van de albumlijsten te bereiken.

Uit de albumtitel van zijn zesde langspeler blijkt dat de zanger er zelf nog van overtuigd is dat hij er nog steeds toedoet. Het is aan het platenkopende publiek om dat te bepalen, hoewel gezegd moet worden dat Momentum op artistiek vlak zeker niet onderdoet voor zijn eerdere albums. Al verandert er vrij weinig aan het recept.

De bestandsdelen zijn weliswaar hetzelfde gebleven, de verhoudingen zijn enkel iets gewijzigd. Een album van Jamie Cullum is immers niet compleet zonder een oud jazznummer af te stoffen en dat doet de beste man zeer kundig met Cole Porters Love For Sale en een mooie vertolking van de Gene Wilder-song Pure Imagination.

Extracten

Andere typische Cullum-nummers komen we tegen in de vorm van opgewekte liedjes als You’re Not The Only One, Everything You Didn’t Do, The Same Things, Save Your Soul en het van Franki Valli’s Beggin’ afgekeken Edge Of Something. Extracten uit hiphop zijn duidelijk aanwezig op onder meer Anyway en Sad, Sad World.

Binnen zijn specifieke klankpalet komt hij soms verrassend uit de hoek, zonder luisteraars af te schrikken of iemand anders na te doen. Toch blijken de twee meest uiteenlopende liedjes, Get A Hold Of Yourself en When I Get Famous, de meest interessante. Of hij nog momentum heeft is onduidelijk, maar het talent is hij niet verloren.