Ondanks dat ze al jaren amper meer echte gitaarmuziek maakt, blijft Nederland Anouk zien als die ruige rockchick die geen blad voor de mond neemt. Sad Singalong Songs komt echter uit de donkerste krochten van haar ziel.

Natuurlijk waren er de ballads (Lost, Michel, Love en nu Birds) maar zelfs als mama van vier kinderen blijkt de Haagse blondine moeilijk los te koppelen van die braniemaker die ooit op Pinkpop met eieren bekogeld werd. Sad Singalong Songs brengt daar definitief verandering in, onder meer met het trotse Only A Mother.

De donkere en ietwat onwereldse ondertonen die reeds in het songfestivalnummer Birds te horen waren, krijgen op deze plaat een uitgebreid vervolg. Birds, hier in een wat langere versie dan op het songfestivalalbum, is een van de meest toegankelijke liedjes op de plaat en van ongekende pracht voor wie er aandachtig naar luistert.

Met veel muzikale bombast word je de plaat ingetrokken met openingsnummer The Rules, inclusief koren en trommelgeroffel. Middels staccato zang zet ze de spelregels voor de liefde uiteen, terwijl ze de refreinen juist klein houdt met een tedere, melodische zanglijn. Het nummer kent geen grootse finale, maar een verstild slot.

Terugkeren

Vergezeld van luidende klokken gaat The Rules over in Pretending As Always, waarop ze zonder omwegen beschrijft te verlangen naar een oude liefde. "Will you ever feel the same again?", vraagt het koortje in het Burt Bacharach-achtige nummer, waarop de zangeres antwoordt dat ze niet naar dat gevoel kan terugkeren.

Thematisch gezien is The Good Life een aanvulling op Pretending As Always. "Take me back ten years ago, when I thought I lived the dream", mijmert Anouk op het ritme van synthetische klokjes op de achtergrond. De vraag die Anouk zichzelf stelt is of haar mooiste momenten al geweest zijn of dat ze wellicht nog komen gaan.

Pijnlijk

De eenzaamheid die voortkomt uit een verbroken relatie wordt op pijnlijk accurate wijze bezongen in Are You Lonely, met een beklemmend arrangement dat in het verlengde ligt van de orkestrale producties van Isaac Hayes uit de jaren zeventig. Het is een van de pronkstukken op Sad Singalong Songs, net als opvolger Stardust.

Ofschoon Stardust tekstueel zeker overeenkomt met Are You Lonely en Birds, gloort er desondanks hoop door in dit nummer. De liefde ligt nog steeds buiten bereik, maar de gedachte dat de liefde het wachten waard is, lijkt de protagonist te steunen. Kill beschrijft juist de terughoudendheid om verliefd te worden.

Helen

In de fraaie ballad I Don’t Know Nothing zingt Anouk onzeker de toekomst tegemoet te gaan, met enkel vragen en geen bruikbare antwoorden. Daarentegen proclameert ze in The Black Side Of My Mind de donkere tijden en gedachten achter zich te laten. Het vizier is op de toekomst gericht, hoewel de wonden maar langzaam helen.

Zelden bezong Anouk zulke zware en donkere materie als op Sad Singalong Songs en als dat wel al het geval was, was dat meestal in de vorm van behapbare ballads. Hier stelt Anouk zich bijzonder kwetsbaar op. Door de markante melodielijnen lenen niet alle liedjes zich tot meezingen, maar ze zijn evenwel uiterst confronterend.


Lees ook de cd-recensies van de Anouk-albums: