Op zoek naar tegenwicht of een aanvulling bij zijn met treurnis geladen baritonstem, heeft Mark Lanegan samengewerkt met Greg Dulli (Afghan Whigs), Queens Of The Stone Age en Isobel Campbell (Belle And Sebastian).

Op Black Pudding zoekt hij die aanvulling bij de Britse gitaarvirtuoos en multi-instrumentalist Duke Garwood. Niet zo bekend als de zanger, maar een gevierd en beslagen man die eerder al samenwerkte met The Orb, Kurt Vile, Seasick Steve en vorig jaar ook meespeelde op Blues Funeral van Mark Lanegan.

Zijn gelaagde gitaar- en fingerpickingwerk vormt hier het passend fundament voor de met whisky, sigaretten en de heilige geest beladen teksten die Lanegan er overheen mompelt. Een duistere experimentele bluesmantra die opent met het instrumentale Black Pudding en sluit met het eveneens instrumentale Manchester Special als resultaat.

Daartussen kraakt de stem van Lanegan in tien nummers mystiek over dood, hel, hemel en de gebroken of verloren liefde. Dezelfde demonen en angsten die hem door heel zijn werk, sinds eind jaren tachtig achtervolgen. Een doorleefde stem, hier geflankeerd door een snerpende klarinet of een uitgerekte gitaartoon.

Gebed

Dit alles onderbouwd met minimale percussie, allen bespeeld door Garwood. Twaalf nummers in een lang muzikaal gebed waarin je kunt verkiezen mee te bewegen of het aan je voorbij te laten kabbelen als een sprankelend helder beekje.

Eenvoudig mooi, met een paar sterke hoogtepunten zoals Pentacostal en Death Rides A White Horse, waar Garwood met kleine gebaren Lanegan optilt. Op andere momenten wordt het helaas wat vlak, waarbij de stem van Lanegan echter wel, als altijd, blijft betoveren.