"Achteraf is alles zonde", mijmert cabaretier Freek de Jonge op het titelnummer van zijn album Zonde. Voor eerst durft hij het aan zelf muziek te componeren, maar is het zonde dat hij hier zo lang mee gewacht heeft?

Zonde is de opvolger van het in 2010 verschenen Van A Naar Z, waarop hij voor het eerst werkte met Elcelsior Recordings-producer Frans Hagenaars. Zo ook op dit album. De Jonge wordt verder bijgestaan door een reeks topmuzikanten, waaronder Reyer Zwart, Jeroen Kleijn, Bertolf, J.P. Hoekstra, Anne Soldaat, Eric Vloeimans en Tim Knol.

Misschien wel de meest opmerkelijke muzikant die op de plaat opduikt, is Van Dyke Parks. De pianist is vooral bekend van zijn tekstbijdrages op het album Smile van The Beach Boys. Op Zonde neemt De Jonge de teksten wederom zelf voor zijn rekening. Wie zijn vorige album kent, zal niet verbaast zijn dat er niks valt te lachen.

Waar De Jonge in de theaters humor als voornaamste middel gebruikt om de misstanden en tegenstrijdigheden in de samenleving te duiden, klinkt de cabaretier op plaat veelal weemoedig, mistroostig en vaak zeer ernstig. Liedjes als Niemand Niet Nergens en Zeg Nooit Het Is Van Mij zijn zelfs bijzonder emotioneel.

Moraal

Zoals altijd, gaat de predikantszoon op zoek naar de moraal in wat er om hem heen afspeelt, zoals te horen op Moederschoot, Jan Koopmans, De Dood Of De Gladiolen en Ga Zitten Mijn Vriend (Srebrenica). Zware materie, waardoor de sporadische luchtigere momenten (De Eerste Keer, Het Nu, Laat Me Zijn) een verademing zijn.

De liefde van De Jonge voor Bob Dylan sijpelt ook op dit album door, in de verhalende manier van zingen en in de arrangementen. De composities zijn smaakvol en het zal menigeen verwonderen waarom hij nooit eerder zijn eigen muziek schreef. Dat is eigenlijk zonde, al is dit album vaak erg zwaarmoedig.