Sommige liedjes zijn zo vaak opgenomen en uitgevoerd, dat ze evergreens zijn geworden. Muziek van alle tijden. Benjamin Herman vult zijn 13e soloplaat met dit soort evergreens.

Cafe Solo kan als opvolger worden beschouwd van het in 1996 verschenen Cafe Alto, het debuutalbum van de bandleider van New Cool Collective. Ook hierop zette hij al bekende jazzstukken naar zijn hand. Die plaat krijgt na 17 jaar een vervolg, nadat Herman in 2012 nog de soundtrack Deal afleverde.

De uitvoeringen van Herman op Cafe Solo klinken vooral erg ontspannen en bijna zorgeloos. Dat wordt in het cd-boekje mooi geïllustreerd door een foto waarop de saxofonist onderuit gezakt op een stoel zijn partijen zit in te spelen in de studio. Met die relaxte houding is de plaat ingespeeld en dat hoor je direct terug.

Lijzig en prettig kabbelend blaast Benjamin Herman het stof af van jazzklassiekers als Begin The Beguine, Reflections en Namely You, zonder ergens lui of futloos aan te voelen. Zo klinkt Gershwins Summertime alsof je huid langzaam verschroeit, terwijl je met je liefje languit in het gras ligt onder de brandende zomerzon.

Levendig

Bijgestaan door bassist Ernst Glerum en drummer Joost Patocka voorziet Herman de werken van Duke Ellington, George Gershwin, Thelonious Monk, Johnny Mercer en Cole Porter van bijna Stan Getz-achtige arrangementen. Terwijl de levendige versies van Cabin In The Sky en End Of A Love Affair beter te vergelijken zijn met Dexter Gordon.

Overigens duikt Gordons Soy Califa op in een live-opname, samen met een versie van Yakhal' Inkomo van de Zuid-Afrikaanse jazzmuzikant Winston 'Mankunku' Ngozi. De sfeer en opnamekwaliteit verschillen uiteraard van de studio-opnames, maar Benjamin Herman zet met Cafe Solo als geheel moeiteloos de tijd even stil.