Pretentieloos, om meteen met de deur in huis te vallen, is het kernwoord waarmee het negende album van Mudhoney het beste valt te omschrijven.

De band die eind jaren tachtig vrijwel eigenhandig het fundament onder de grunge-explosie legde, hoeft niets meer te bewijzen.

Geheel negerend dat het 2013 is, probeert Mudhoney dat ook niet en valt terug op het geluid waar het in 1989 al furore meemaakte.

Punk in de lijn van The Stooges met rauwe en ontsporende gitaarsolo's refererend aan Jimi Hendrix en pakkende teksten die eenvoudig zijn mee te blèren. Teksten die dichtbij de band blijven. Een ode aan de eenvoud in het leven (en de muziek) in I Like It Small, waar zanger Mark Arm de underground en het gewone leven bejubeld.

Dit om in Chardonnay te volgen met een anderhalve minuut durende haattirade aan de door critici zo verheerlijkte wijn. Mudhoney spuugt daarop en op de burgerlijke mensen die het netjes wegnippen, met een felheid van een vroege twintiger. Dat Arm de 50 al is gepasseerd, valt daar niet aan af te horen.

Boodschappen

Wel in I Don't Remember You, waar Arm en kornuiten Jimi Hendrix letterlijk aanhalen. In een gitaarcitaat, maar vooral met de woorden "Excuse me while I kiss this shoppingmall". Woorden van een gesettelde man, die boodschappen doet met een karretje, een vaste baan heeft en misschien zelfs een gezin.

Dat zijn niet de woorden van een door hormonen opgejaagde postpuber. En juist dat maakt dat Vanishing Point zo simpel, pretentieloos en goed is. Vier eind veertigers, begin vijftigers met niets meer te bewijzen. Gewoon spelen en dat goed doen.