Het eiland Elba ligt voor de westkust van Italië, ter hoogte van Toscane, en is vooral bekend vanwege het ballingschap van Napoleon Bonaparte in 1814. De voormalige keizer krijgt een bedankje in het boekje van de nieuwe cd van Laura Jansen.

Het ballingschap van Napoleon I lijkt de tekst van Jansens sublieme popsingle Queen Of Elba te hebben geïnspireerd. Hoewel ze suggereert dat het verblijf op Elba permanent was (in het refrein zingt ze herhaaldelijk "I'm never coming home"), vluchtte Bonaparte al na tien maanden, waarna in 1815 de Slag bij Waterloo volgde.

Jansens tweede album Elba, de opvolger van het in 2009 verschenen Bells, lijkt op het eerste gehoor vol te staan met pretentieloze popliedjes, maar haar teksten zijn doorspekt met overpeinzingen over de liefde (Little Things), onzekerheden (Pretty Me, Golden) en confrontaties (A Call To Arms, Around The Sun).

Door de open en wijds klinkende productie van Matt Hales (Aqualung, Lianne La Havas) behoudt het album zijn toegankelijkheid, ondanks dat de woordkeuze van Jansen niet altijd licht van toon is, zoals in The Lighthouse of Light Hits The Room. De introspectieve toon van Elba is licht verteerbaar dankzij de tedere pianoklanken.

Contrast

Ze smeedt de jaren tachtig-hits Smalltown Boy van Bronski Beat en Johnny Come Home van Fine Young Cannibals naadloos aan elkaar, maar tussen de sterke eigen composities voelt deze cover wat overbodig. Laura Jansen maakt in haar eigen teksten dankbaar gebruik van het contrast tussen licht en donker voor metaforen.

Eenzelfde contrast wordt eveneens regelmatig ingezet bij de opbouw van de liedjes, van een paar kabbelende pianoaanslagen in een intro tot een groots refrein met een haast Napoleontische strijdbaarheid. Of de gedachtegangen van Bonaparte op eiland Elba op enige manier overeenkwamen met die van Laura Jansen, blijft echter gissen.