Cristina Branco - Alegria

Fadozangeres Cristina Branco levert op het album Alegria commentaar op het Portugal van 2013, terwijl haar muziek diep geworteld is in het verleden van haar vaderland.

Ze geldt als een van de belangrijkste stemmen van de huidige generatie fadosterren, die voortbouwen op het werk van onder meer Amália Rodrigues. Samen met Mísia was Branco in de jaren 90 verantwoordelijk voor de wederopleving van het genre, dat na de Anjerrevolutie in 1974 zijn populariteit verloor bij de jeugd.

Cristina Branco heeft al vanaf het begin van haar carrière een bijzondere band met Nederland, onder meer vanwege de vele concerten die ze geeft. Haar album Ulis Es stond zelfs een half jaar in de Nederlandse Album Top 100. Op Alegria gebruikt Branco fado als vehikel voor sociale commentaren.

Ze vroeg diverse Portugese componisten en tekstdichters liederen voor haar te schrijven en dat resulteert in overwegend vrolijke en hoopvolle stukken, anders dan wellicht verwacht wordt bij fadomuziek. Met name in de tweede helft van de plaat laat Branco haar meest politiek geëngageerde teksten horen.

Aangrijpend

De volledig gesproken opname O Desempregado Com Filhos (De Werkeloze Met Kinderen), een gedicht van schrijver Gonçalo Tavares, is nog het meest aangrijpend, vooral door de manier waarop Branco de tekst voordraagt. Beheerst en toch intens. Het contrast met de achteloze Joni Mitchell-cover Cherokee Louise kan niet groter.

De overige fadonummers worden bescheiden en conventioneel ingekleurd, veelal enkel met piano en akoestische gitaar. Soms breekbaar (O Lenço Da Carolina, Branca Aurora) en soms strijdbaar (Construção, O Palhaço E O Ministro), maar altijd met een emotionele binding met de materie die ze bezingt.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie