Eind jaren 70 kwam het toen nog jonge Wire met drie baanbrekende albums. Pink Flag, Chairs Missing en 154, platen die muzikanten als R.E.M., Manic Street Preachers en The Cure hebben beïnvloed.

Het was een periode van grote productiviteit, waarin de postpunkband ook het nodige werk op de plank liet liggen.

Twee jaar geleden schreven we nog dat Wire met Red Barked Tree terugviel op het verleden, zonder er in te vervallen. Met Change Becomes Us gaat de band een stap verder.

Dit is een archeologische exercitie en bijbehorende restauratie. Alle nummers op het 13e album van de Britse band zijn herbewerkingen van niet eerder opgenomen nummers uit de vroegste jaren. Dezelfde impact als de eerste drie platen heeft Wire hier niet.

Nummers die 35 jaar op de plank liggen hebben het nodige stof opgevangen, dat wordt zelfs in nieuwe arrangementen niet meteen weggeblazen. De hoekige postpunk overtuigt niet. De esprit die van Red Barked Tree nog een voorbeeld voor de postpunkrevival maakte, ontbreekt op Change Becomes Us.

Elan

Niet dat het ooit slecht wordt. Het jonge Wire wordt door de oudere incarnatie niet met de zelfde elan vertaald, een enkele uitzondering daargelaten. Adore Your Island, duidelijk geïnspireerd door The Who in opbouw en uitvoering, vlamt de rauwere punkkant van de Britten weer op met het felle Stealth Of A Stork.

De vraag rest waarom deze nummers niet eerder een plaat hebben gehaald. Want het antwoord op die vraag verklaart waarschijnlijk waarom deze oude werken nu niet spugend uit je boxen rollen. Bijna een teken van creatieve armoede van een band die daar bij al zijn incarnaties nog nooit om verlegen heeft gezeten.