Je mag hem misschien een oude sok vinden, maar met de titel en de hoes van zijn nieuwe album laat Eric Clapton wel blijken over gezonde zelfrelativering te zitten.

Met zijn 21 studioalbums, platen met The Yardbirds, Derek and The Dominos, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en talloze gastbijdrages op nummers van anderen (waaronder solomateriaal van alle ex-Beatles), behoort 'Mr. Slowhand' tot het meubilair van de popmuziek - zonder vale plekken te vertonen.

Al in de jaren 70 ging het tempo van zijn muziek omlaag, mede onder invloed van J.J. Cale en Bob Marley. De invloed van die twee is ook zonder meer te horen op het album Old Sock, waarop Clapton twaalf van zijn favoriete liedjes bundelt en van nieuwe bewerkingen voorziet.

J.J. Cale zingt zelfs met Clapton mee op het door hem geschreven nummer Angel en de reggae-invloeden van Marley zijn prominent aanwezig op Further On Down The Road van Taj Mahal (eveneens aanwezig als gastmuzikant), Your One And Only Man van Otis Redding en Till Your Well Runs Dry, origineel van Peter Tosh.

Jazz

Hoewel je wellicht meer blues zou verwachten dan enkel de bijdrage van Taj Mahal en een cover van Lead Belly's Goodnight, Irene, verrast Clapton juist met een aantal jazzstandards die hem beïnvloed zouden hebben, waaronder The Folks On The Hill, All Of Me (in duet met Paul McCartney) en Gershwins Our Love Is Here To Stay.

Voormalig Blind Faith-collega Steve Winwood staat Clapton bij op de Gary Moore-hit Still Got The Blues en de gitarist gaat in duet met Chaka Khan op een van de twee nieuwe nummers, aangeleverd door Nikka Costa.

Het lijkt typisch iets voor oudere muzikanten om terug te grijpen op het verleden, maar Clapton klinkt nog altijd vitaal.