De meeste mensen zullen Flea kennen als de overactieve bassist van Red Hot Chili Peppers, de band die bijna dertig jaar geleden oprichtte. Helen Burns is een verzameling huisopnames van Flea.

Een rocklegende met een uitgebreide filmografie en muzikale collaboraties met onder andere Jane’s Addiction, LL Cool J, Patti Smith en The Mars Volta en uiteraard onlangs de superband Atoms For Peace met Radiohead-voorman Thom Yorke. Maar niet eerder gaf hij een soloschijfje uit.
 

De EP Helen Burns het eerste werk in de dertig jarige carrière waar Flea's eigen zolderkamerspielerei centraal staat. Zes nummers waarin Flea vrijwel alle instrumenten zelf in heeft gespeeld en waarin – niet geheel verbazingwekkend – de trompet geregeld naar voren komt.

Geschoold als jazztrompettist laat Michael Balzary hier een geheel andere kant van horen, een waarin zijn liefde voor jazz en experiment naar voren komt. In 333 opent Flea met een twee minuten durende jazzsoundscape rond een losse baspartij en flarden piano met daarover centraal een rokerige trompet.

Eclectisch

Geen album, maar zes bij elkaar geraapte nummers, waar geen pijl op te trekken valt. De ballade Helen Burns, met Patti Smith op vocalen, ligt mijlen ver verwijderd van de eclectische mix van jazz, electro en experiment in 333 en 333 Revisited of de absurdistische speeldoosmuziek in Lovelovelove.

De verbindende factor is dat Flea het allemaal zelf vervaardigd heeft en dat de opbrengst naar het mede door Flea opgerichte Silverlake Conservatory gaat, waarvan het kinderkoor op Lovelovelove de vocalen levert. Met artwork van zijn eigen dochter, om de kleinschaligheid nog eens te benadrukken.