Dido - Girl Who Got Away

Het was enkele jaren stil rondom de Britse blondine Dido, al zijn haar fans wel lange pauzes van de zangeres gewend. Op The Girl Who Got Away staat weer een elftal typische Dido-nummers.

Het debuutalbum van de inmiddels 41-jarige Dido Armstrong (No Angel) werd in 1999 nogal onopgemerkt uitgebracht in de VS, hoewel ze in Europa al geregeld haar vocalen had geleend aan Faithless, de band van haar broer Rollo. Daar kwam verandering in toen Eminem haar nummer Thankyou samplede in zijn hit Stan.

De grote doorbraak werd in 2003 bevestigd met Life For Rent en de hit White Flag, dat pas vijf jaar later werd opgevolgd door Safe Trip Home. Inmiddels is het weer vijf jaar verder en ligt Girl Who Got Away in de schappen. Producers Jon Brion en The Ark keren na hun werk op de matige voorganger niet terug op dit album.

In plaats daarvan ligt de productie weer grotendeels in handen van Rollo, met gastbijdragen van hitauteurs Rick Nowels, Brian Eno, Greg Kurstin en Jeff Bhasker. Opnieuw creëert Dido een reeks simpele doch doeltreffende hitrefreintjes in de nummers No Freedom, Let Us Move On, Go Dreaming en Love To Blame.

Gemakzuchtig

Toch zijn veel van de zanglijntjes die uit Dido’s gouden keeltje galmen tamelijk gemakzuchtig, zeker wanneer je ze afzet tegen de nummers van haar eerste twee langspelers. Girl Who Got Away klinkt daardoor onmiddellijk vertrouwd, maar toont weinig vooruitgang naast Life For Rent. Ook tekstueel mist de plaat scherpte.

Rollo’s productie is solide en zit vol ideeën die in potentie sterk zijn, maar in hun uiteindelijke uitwerking vaak net tekortschieten. Per saldo levert de plaat de mooie liedjes Sitting On The Roof Of The World en Day Before We Went To War op en Dido’s droef klinkende doch engelachtige stemgeluid mag er ook nog altijd zijn.

Tip de redactie