Met de voorgaande plaat zette de Britse band Foals zijn zinnen al op een grootse doorbraak, maar het kwintet lijkt nog een extra zetje nodig te hebben om de massa te bereiken. Wellicht kan Holy Fire daar voor zorgen.

Holy Fire is het derde album van de uit Oxford afkomstige rockband, na de zeer goed ontvangen platen Antidotes uit 2008 en Total Life Forever uit 2010. Op Holy Fire wordt Foals bijgestaan door ervaren producers Flood (U2, Depeche Mode, Editors) en Alan Moulder (Smashing Pumpkins, Arctic Monkeys, The Killers).

Die ervaring klinkt duidelijk door in het klankbeeld van Holy Fire, waarop Foals ook diens experimenteergedrag met elektronica verder uitdiept. Aanvankelijk werkte de band met Jono Ma van de Australische synthpopband Lost Valentinos aan de demo’s voor dit album, al leverde dat niet veel concrete liedjes op.

Echter wel een diversiteit aan klanklandschappen die uiteindelijk de basis zou vormen voor een groot deel van Holy Fire. Nummers als Out Of The Woods, Providence en Prelude ademen allen een nadrukkelijk new wave-sfeertje. Ze zijn daarentegen niet noodzakelijkerwijs meer dansbaar dan op Total Life Forever.

Nonchalant

Invloeden uit de jaren tachtig, waarvan sommige direct terug te voeren zijn op producers Flood en Moulder, echoën door in de liedjes van Foals, van de nonchalante zanglijnen en elektronische percussie tot de uitwaaiende gitaarpartijen. Vooral de eerste helft van de plaat is sterk met My Number, Bad Habit en Everytime.

Omdat het teruggrijpen op new wave en postpunk tien jaar geleden al modieus was, slaagt Foals er niet in om enkele clichés te omzeilen die al eerder gebezigd werden door bands als Editors, Klaxons of Bloc Party. De band gaat er echter smaakvol mee om laat de toegankelijkheid van dit album niet in de weg staan van de creativiteit.