Postrock is het genre bij uitstek om de sfeer in film of serie extra luister bij te zetten. Met enkele lang uitgerekte tonen beheerst een band als Mogwai de kunst om dreiging, verbijstering of vreugde uit te vergroten.

Daarbij vaak al zelf beelden oproepend, de fantasie prikkelend of zelfs sturend. Niet zo gek dan ook dat veel postrockbands hun optredens met visuals proberen te versterken. Uitgestrekte velden trekken dan op de achtergrond voorbij, met beelden in vogelvlucht.

Maar omgekeerd wordt de stap ook vaak gemaakt. Zo is Les Revenants de soundtrack bij een Franse serie over een afgelegen dorpje waar de doden hun graf laten voor wat het is. De sfeer roept volgens kenners herinneringen op aan het ongemakkelijke en dreigende absurdisme in Twin Peaks.

Afgaande op de muziek die Mogwai er bij schreef in ieder geval wel. Dertien korte instrumentale nummers en een opvallend countryschuifelnummer (What Are They Doing In Heaven Today?) geven de indruk van donkere wolken die zich samentrekken boven het afgelegen dorpje.

Spanningsboog

Maar ze schetsen ook momenten van vreugde en hoop. Ingehouden, op de achtergrond de climax ontwijkend schept Mogwai sfeer zoals dat een goede soundtrack betaamt. Kil en onheilspellend, met een hoofdrol voor de piano, legt de band de nadruk op de spanning en de spanningsboog.

Een spanning die met elke weg ebbende toon of aanzwellende brommende bas meer door het hoofd begint te jagen. De sfeer van de serie zit zo in de tonen gebakken dat de zombies en de bijhorende dreiging al snel je kamer bevolken. Ook zonder de bijhorende beweging op de beeldbuis.