Handig is het niet, wanneer je als band al uitgeroepen bent tot redding van de rock-'n'-roll terwijl je pas elf maanden bestaat en slechts een single uit hebt. Palma Violets overkwam het met het nummer Best Of Friends.

Volgens muziekblad NME het beste lied van 2012. Het Britse kwartet had dus iets waar te maken, toen het voor 180 de studio inkroop. Het debuut moest met brandend rubber om de hoek komen slippen, zo een tiental hete hits op straat werpen en vervolgens de luisteraar vol verwondering achterlaten.

Verbijsterd, met de onderkaak bengelend tegen het borstbeen zou hij moeten worden opgezogen door de rauwe, ongepolijste redding, het beste dat hij in een decennium had gehoord. Dat had moeten gebeuren, als het aan NME lag.

Maar uit de handen van Palma Violets rolt een plaat die de beloofde redding niet waarmaakt. Hoewel zeker geen slechte plaat, wordt het niveau van Best Of Friends op 180 verder niet meer gehaald. Met een paar nummers wordt daar wel tegen aangeleund.

Rammelend

Zo laat het kwartet in Step Up For The Cool Cats, All The Garden Birds en het 8 minuten durende 14 wel degelijk horen meer in de mars te hebben. Heerlijk rammelende en galmende garagerock met melodietjes die je niet snel weer vergeet. Denk aan Iggy Pop ten tijde van Brick To Brick.

Helaas toont dit debuut ook aan dat de band beter wat langer had kunnen rijpen om andere liederen als Tom The Drum net iets verder uit te kunnen werken. Hadden ze die tijd gehad, waren het nu wellicht superhelden die met gierende banden ter redding kwamen, en niet een kwartet van beloftevolle sidekicks.