Alsof je je beste jeugdvriend na 21 jaar weer voor het eerst ziet en vervolgens uren met elkaar zit te kletsen alsof die tijd nooit gepasseerd is. Precies dat gevoel geeft MBV, de derde leg van My Bloody Valentine.

Het eerste album in twee decennia opent alsof het nog steeds 1991 is. Direct aansluitend op het meesterwerk Loveless is het de eerste zeventien minuten fijn keuvelen met Kevin Shields en worden oude herinneringen opgehaald. Maar daarna wordt de gedeelde geschiedenis losgelaten.
 

Kevin Shields haalt dan de kroost uit de studio die hij daar de afgelopen jaren had opgesloten. Overduidelijk klinkend als My Bloody Valentine edoch een ander pad bewandelend neemt Shields in Is This And Yes gas terug. Eerst met een dichte, minimale orgelmuur waar Bilinda Butcher meer zwoel overheen zucht dan zingt.

Hier neemt het gezelschap je vijf minuten in de tang en brengt je in trance, die soepel wordt voortgezet in If I Am. Butcher blijft hier met dezelfde zucht over de pulserende gitaarweefsels zingen. Om zo langzaam opbouwend naar het experimentele sluitstuk van het drieluik in deze hernieuwde kennismaking toe te werken.

Straaljagers

De laatste drie nummers gaat de band dieper en intenser op in de feedback, ruis en het melodische geluid van een doorbrandende stofzuiger. Steeds verder zakken de aanstekelijke popliedjes naar de achtergrond, eindigend in Wonder 2. Je krijgt het idee dat met twee straaljagermotoren een drum-'n’-bassnummer wordt neergezet.

Een intense aanval op het trommelvlies, enkel bedoeld voor het geoefende oor. Wat de gedachten terugbrengt naar 1991, toen met Loveless grenzen werden verlegd en een betonlaag gestort waarop nu nog bands voortbouwen. Vernieuwend is MBV niet, daar is de plaat zeker vijftien jaar te laat voor, maar het is fijndeze oude vriend weer te spreken.