Ieder jaar staat er weer een hele lading Nederlandse bandjes klaar om de hitlijsten en concertzalen te bestormen met diens eerste geestesvruchten. A Polaroid View zou in beiden wel eens aanzienlijke successen kunnen oogsten.

Met Darling levert de in Amsterdam gevestigde band A Polaroid View zijn debuutalbum af, na al veelvuldig opgetreden te hebben her en der in Nederland. Als er iets is dat doorsluimert op de eerste plaat van het kwartet, dan is het wel een schijnbaar onstilbare honger om tot de beste band van het land uit te groeien.

Gekoppeld aan het talent om pakkende popnummers te schrijven en het tomeloze enthousiasme dat eveneens op de plaat doorklinkt, zou A Polaroid View wel eens in die missie kunnen slagen. Het enige dat A Polaroid View nog in de weg staat om echt succesvol te worden, zijn de overduidelijke referenties naar voorbeeldbands.

Er is beslist niks mis mee om op je debuut te laten horen door wie je beïnvloed bent en hoe je graag wil klinken, al liggen de inspiratiebronnen op Darling erg aan de oppervlakte. Zo haalt de band de mosterd vooral bij Coldplay vandaan wat zanglijnen en songstructuren betreft. Maar je kan het trucje van mindere grootheden afkijken.

Onwaarschijnlijk

Dat doet A Polaroid View echter ook. Zo klinken er schimmen van Razorlight en The Kooks door in het onwaarschijnlijk aanstekelijke Taste It en Pavement Princess had net zo goed op het tweede album van Go Back To The Zoo kunnen staan. Het springerige Lose Control is doordrenkt van geluiden die we kennen van The Cure.

Producer Huub Reijnders (die eerder werkte met Krezip, Bløf en Ed Struijlaart) slaagt erin A Polaroid View iets meer een eigen smoel te geven door de guitige elektronica een prominente plek in de liedjes te gunnen. De nummers zijn er in elk geval op geschreven om ook in een stadion gezongen te worden. Wie weet lukt het ze ooit.