Het R&B-trio Destiny’s Child stond niet bepaald bekend om de romantische liefdesliedjes, maar juist om zijn dansbare, met hiphop doorspekte pophits. Toch weten de dames een cd vol kleffe slowjams samen te stellen.

De grote successen van Destiny’s Child liggen alweer tien jaar achter ons en in tegenstelling tot de meeste meidengroepen uit diezelfde periode bracht Destiny’s Child met Beyoncé een heuse wereldster voort wiens solowerk haast net zo memorabel is als die met haar collega’s Kelly Rowland en Michelle Willams.

Zoals gezegd, bestaat het bekende werk van Destiny’s Child vooral uit uptempo materiaal als Survivor, Bug-A-Boo en No, No, No, dus Love Songs bevat amper hits van de groep (die aanvankelijk als kwartet begon). Enkel Cater 2 U, Samantha Sang-cover Emotion en Say My Name (hier in een remix door Timbaland) zijn echt bekend.

Het zwoele Temptation, het sensuele Second Nature en het gladde Now That She’s Gone voldoen aan alle clichés dat een gelikt R&B-zwijmelnummer met bronstig klinkende zangeressen circa vijftien jaar geleden moest bezitten. Topstukken zijn Brown Eyes en If, die beiden inspiratie putten uit soulballads uit de late jaren tachtig.

Knipoog

Het enige nieuwe nummer op de plaat is het door Pharrell Williams geproduceerde Nuclear. Geen ballad, zoals het merendeel van de liedjes hier, maar het nummer is een dikke knipoog is naar de dansbare R&B-pop van zo’n twintig jaar geleden en een niet geheel subtiele referentie naar de Madonna-albums Erotica en Bedtime Stories.

Inclusief bovengenoemde cover, remix, nieuw liedje en een verdwaald solonummer van Kelly Rowland, weten de samenstellers van Love Songs veertien nummers bij elkaar te schrapen, afkomstig van de vier albums die Destiny’s Child tussen 1998 en 2004 uitbracht. Niet het beste werk van de groep, maar zeker niet onaangenaam.