Steve Lukather - Transition

Ondanks een grote Toto-tournee en tal van andere projecten, vond Steve Lukather toch nog tijd voor een nieuw soloalbum. Stilzitten is dan misschien geen optie, introspectie wel.

Het leven van Steve Lukather is aan de hand van zijn soloalbums goed te volgen.

Van de jonge enthousiasteling die alles aanpakt tot de tijd waarin drank z'n tol begint te eisen en hij zelfs hier en daar overmoedig wordt. Lukather verkeert thans in een levensbeschouwende fase.

Was All's Well That Ends Well nog een reflectie op z'n wilde leven en het verlies van familie en vrienden, op Transition is de toon een stuk positiever. Het album begint echter waar het vorige ophield. Tijdens de opener Judgement Day zit alle dreiging en wrok nog in de lucht en Once Again is een typische melancholische tranentrekker zoals we dat van hem kennen.

Het begint halverwege pas echt spannend te worden wanneer de sfeer omslaat in de titeltrack. Dat is dan ook het hoogtepunt van het album. Het neigt naar progrock en doet sterk denken aan de oude Genesis, een band waar hij groot liefhebber van is. De kracht van het album is dat hij na licht gefreak altijd weer op de grond komt met goed te behappen rockliedjes.

Vrede

Hij wordt daarbij ondersteund door enkele (oud) Toto-gedienden (Leland Sklar, Nathan East) en de productie is zoals altijd weer goed in de lak gezet zonder dat het klef wordt. Op het einde lijkt hij vrede te hebben gevonden met zichzelf. Met al z'n tekortkomingen, maar ook met z'n talent.

Het slotstuk is een instrumentale interpretatie van Nat King Cole's Smile, een nummer dat hij opdraagt aan z'n overleden moeder. Aan alles wat Lukather de laatste jaren maakt kleeft melancholie. Maar op dit album is het melancholie in een veel groter licht.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie