Op de valreep van het jaar verschijnt er nog een plaat die kan worden toegevoegd aan het rijtje albums met de meest eigenaardige albumhoezen van 2012, hoewel dat enkel de aandacht weg zou nemen van de inhoud van het schijfje.

De in 1985 op Hawaï geboren Peter Hernandez, tegenwoordig beter bekend onder zijn artiestennaam Bruno Mars, was reeds in 2010 veelvuldig in de ether te horen als zanger op radiohits van B.o.B en Travie McCoy. Behalve hits voor K’naan en Cee Lo schreef hij zijn twee jaar geleden verschenen debuutalbum Doo-Wops & Hooligans.

Bruno Mars maakte Unorthodox Jukebox grotendeels met hetzelfde team als de voorganger, hoewel hij hulp krijgt van sterproducers als Diplo (Usher, Justin Bieber), Mark Ronson (Rufus Wainwright, Amy Winehouse), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine, Kate Nash) en Jeff Bhasker (Fun., Beyoncé, Alicia Keys).

Ondanks het rijtje prominente hitschrijvers en producers slaagt Bruno Mars er ook op zijn tweede album in om zijn eigen stijl vast te houden, iets dat veel jonge artiesten niet lukt wanneer ze een plaat maken met een dergelijke ervaren team. Nummers als Young Girls, Locked Out Of Heaven en Natalie zijn echter Bruno Mars ten voeten uit.

Ouderwets

De huidige trend van volle, bombastische popproducties sluimert wel weer door op de plaat, met name op Gorilla en Money Make Her Mine, hoewel ze nog steeds onmiskenbaar klinken als iets uit de pen van Mars. De zanger klinkt echter op zijn best in kleine liedjes als When I Was Your Man en het prettig ouderwetse If I Knew.

Ook dit tweede album kan Bruno Mars het niet laten weer een reggaenummer ten gehore te brengen (het wat op Pass The Dutchie gelijkende Show Me), alsmede twee R&B-nummers die als retro te bestempelen zijn (Treasure en Moonshine). Unorthodox Jukebox is minder overtuigend dan zijn debuut, maar als geheel een sterke popplaat.