Er zijn van die bands die niet of zelden nog optreden, maar wiens livereputatie zo gevestigd is dat nog altijd op een wereldtournee wordt gehoopt. Pink Floyd en Led Zeppelin zijn daar lichtende voorbeelden van, evenals The Who.

Aanvankelijk waren de optredens van The Who niet louter berucht vanwege het strakke spel en het hoge geluidsvolume, maar ook door de capriolen van de individuele bandleden op het podium. Roger Daltrey werd verafgood door beide geslachten, terwijl Keith Moon en Pete Towshend hun instrumenten sloopten.

Nu zijn de concerten van The Who ruimschoots gedocumenteerd, dus zelfs wie nog nooit een concert van de Britse band heeft bijgewoond kan een goede indruk krijgen van hoe het er tijdens zo’n show eraan toeging. Live At Hull 1970 laat luid en duidelijk horen hoe venijnig The Who ruim veertig jaar geleden klonk.

Fans van The Who hebben Live At Hull 1970 mogelijk al in huis, daar deze dubbel-cd in 2010 al gekoppeld was aan een uitgebreide heruitgave van het befaamde album Live At Leeds. Dit specifieke concert werd een dag later opgenomen, op 15 februari in Hull City Hall. De setlists van beide shows zijn daarom ook nagenoeg identiek.

Bevlogen

Het concert staat in zijn geheel verspreid over twee schijfjes, met eerst een soort Greatest Hits-gedeelte gevolgd door een integrale uitvoering van rockmusical Tommy op cd 2. Vooral de rauwe energie zoals The Who die laat horen in de eerste helft is kenmerkend voor het kwartet, terwijl de groep bevlogen door meesterwerk Tommy heen raast.

De band brak pas vijf jaar eerder door middels het album My Generation (waarvan onlangs de monoversie heruitgebracht is), maar laat in de zestien minuten durende uitvoering van het titelnummer horen immense vooruitgang te hebben geboekt. De bezielde versies van Summertime Blues en Fortune Teller zijn eveneens van grote klasse. Je zal er maar bij zijn geweest.