Madness - Oui Oui, Si Si, Ja Ja, Da Da

Van een hoes van popartkunstenaar Peter Blake zou je wellicht iets sterkers verwachten dan die voor Oui Oui, Si Si, Ja Ja, Da Da van Madness, ofschoon de plaat in kwestie niet geheel onaardig is.

Oui Oui, Si Si, Ja Ja, Da Da is het elfde album van Madness, mits we het enige album onder de naam The Madness uit 1988, in een ietwat andere bezetting, meetellen. Kernleden Mike Barnson, Chris Foreman, Daniel Woodgate, Chas Smash en Graham McPherson alias Suggs zijn wederom aanwezig en leveren elk nummers.

Het resultaat is een gevarieerd album, hoewel van een nagenoeg constante kwaliteit. De skaklanken van weleer behoren grotendeels tot het verleden en ook het temperament waar Madness eind jaren zeventig en begin jaren tachtig om bekend stond is al enige tijd verdwenen in het recente materiaal van de Britten.

Anderzijds proberen de heren zich niet jonger voor te doen dan ze zijn. Dus de band geeft ouderlijk advies over liefde en geluk, terwijl ook het ouder worden zelf wordt benoemd. Dit alles in een goed dozijn compacte en brave liedjes. Het skaverleden van Madness wordt nog voorzichtig aangehaald in Kitchen Floor, Black And Blue en Death Of A Rude Boy.

Spitsvondig

Hoewel zo nu en dan nog geestig in diens teksten, zijn de scherpe randjes er anno 2012 echt wel af bij Madness. Het meest spitsvondige nummer is het Pet Shop Boys-achtige Never Knew Your Name, al behoren de nummers Leon en My Girl 2 (min of meer bedoeld als vervolg op de hitsingle My Girl uit 1979) eveneens tot de betere deuntjes.

Meer dan eens doet het materiaal van de skaband echter denken aan het werk van Labi Siffre, wiens nummer It Must Be Love Madness in 1981 al coverde. Het enthousiasme in de albumtitel komt op de plaat zelf amper terug, maar de ongecompliceerde liedjes blijven zelfs na veelvuldig luisteren wonderbaarlijk goed overeind.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie