Brian Eno - Lux

Een van de mooie dingen aan de herfst is de verscheidenheid aan kleuren. Opgetild door het licht van een stervende herfstzon biedt de natuur een diverse schakering aan tinten, soms slechts in nuance verschillend.

Een beeld dat wordt gepakt op de hoes van Lux, het zeventiende album van Brian Eno, bij het grote publiek bekend als voormalig lid van Roxy Music en producer van U2. Een geabstraheerde herfstboom met alle herfstkleuren nog in de takken. En een beeld dat wordt gepakt in de bijna tachtig minuten van Lux zelf.

Een aaneengesloten lange track opgebouwd uit vier naadloos in elkaar overlopende soundscapes. Vier lange stukken die eigenlijk alleen bestaan uit een paar kleine motiefjes op de piano die meditatief door de plaat heen meanderen, aangevuld met subtiele gitaar, orgel en elektronica.

Langzaam evolueert het geluid, zingt er een lange orgeltoon door de ruimte, doorbreekt een diepe bastoon de rust, maar steeds op geheel natuurlijke wijze. Veranderingen in het geluid als stralen van een ochtendzon die worden gebroken door in een lichte bries wuivende bladeren.

Dwingend

Klein, maar toch niet te missen en daarmee sfeer bepalend. Als achtergrondmuziek die weigert achtergrondmuziek te zijn dringt Lux zich op, maar dit zonder een moment dwingend te worden.

Hierdoor is het een plaat die zowel een wolk van rust over de luisteraar gooit als deze op het puntje van zijn stoel houdt. De oren hangend naar een verandering die nooit gaat komen en stiekem al geweest is. Geïntrigeerd door de kleine nuances en schakeringen in kleur en geluid, in warme herfsttinten.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie