Hoewel de band na het voorbij spoelen van de alternatieve metalgolf eind jaren negentig iets minder nadrukkelijk in de publieke belangstelling staat, bewijst Deftones met zijn nieuwe studioalbum nog steeds tot de relevantere harde acts te behoren.

Na het grote succes van het toepasselijk getitelde debuut Adrenaline en vooral ook van de genrebepalende opvolger Around The Fur zat de groep in een lastig parket: hoe de ongebreidelde agressie en directheid van deze schijven te evenaren? Rond de millenniumwisseling kwam met White Pony het originele antwoord.

Verder doorgaan op dezelfde koers zou stagnatie betekenen, dus besloot de band het over een andere boeg te gooien door met een meer progressief en divers geluid op de proppen te komen. Een artistiek geslaagde manoeuvre, zo bleek.

Iets waarvan Koi No Yokan een dik decennium later nog steeds de vruchten plukt. Opvallender is echter misschien wel dat in de meest recente plaat ook iets van de emotionele onmiddellijkheid van weleer doorklinkt.

Hielen

Dat blijkt al meteen bij de compacte opener Swerve City, die op de hielen gevolgd wordt door het pakkende Romantic Dreams en het bijtende Leathers. Natuurlijk zijn er daarnaast ook genoeg afwijkende stukken, bijvoorbeeld het industriële Poltergeist, de gelaagde ballade Entombed en het lichtelijk naar Tool neigende Tempest.

Met name aan het slot van het album krijgt sfeer de overhand op rauwe emotie (Rosemary, Goon Squad en het naar de jaren tachtig riekende slot What Happened To You?). De scheiding is echter allerminst hard: wat vooral treft, is de sterke en uitgebalanceerde opbouw van dit werkstuk. Zeker het beluisteren waard.