Op hun derde volwaardige studioalbum maken de dame en heren van Rolo Tomassi een stevige sprong voorwaarts op het gebied van melodieus liedschrijven, zonder afbreuk te doen aan het experimentele karakter van de groep.

Synthesizertovenaar James Spence heeft in de aanloop naar het verschijnen van de nieuwe plaat al opgemerkt dat deze directer zal klinken dan haar voorgangers, met meer ruimte voor melodie en prominentere zuivere vocalen van de voorheen vooral wild schreeuwende frontvrouw Eva Spence.

De treffend getitelde opener Howl maakt overigens meteen duidelijk dat madame Spence het krijsen nog bepaald niet verleerd is, maar toch bespeur je al gauw de waarheid van James’ uitspraak. Waar eerdere albums op het eerste gehoor een tamelijk chaotische brij van complexe ideeën vormden, is Astraea gevuld met liedjes.

Niet dat Rolo Tomassi opeens conventionele nummers is gaan pennen natuurlijk, maar je hoeft alleen maar te luisteren naar het thema in The Scales Of Balance, het begin van Empiresk of de pianoklanken van Prelude II (Echolalia) om je te realiseren dat de band zijn muzikale horizon behoorlijk verbreed heeft.

Tussenwerpsels

Met Illuminaire heeft men zowaar zelfs in een epische afsluiter met dito melodie voorzien. Agressieve tussenwerpsels als Remancer en Echopraxia bewijzen echter dat de groep zijn springerige wortels allerminst verloochent, terwijl de eigenaardige klanken in Illunis een mooie illustratie van aanhoudende experimenteerdrang zijn.

Het kan echter niet verdoezelen dat de Britten (niettegenstaande de vaak bizar klinkende liedtitels) met Astraea hun meest toegankelijke schijf tot nu toe hebben afgeleverd, die zeker potentie heeft een groter jeugdig publiek aan te spreken dan voorheen. Het is deze eigengereide schreeuwbende van harte gegund.
 

Rolo Tomassi staat op 8 november in Kafee Aloys, Eindhoven.