Jeff Lynne - Long Wave

De muziek uit je jeugd blijft je altijd bij, of dat nu is uit nostalgie of omdat je het écht mooi vindt. Het vormt tevens voor een deel je latere muzieksmaak. Dat gegeven nam Electric Light Orchestra-frontman Jeff Lynne als uitgangspunt voor Long Wave.

De 64-jarige Lynne covert op zijn tweede soloplaat liedjes die hem als jongetje uit Birmingham aan de radio gekluisterd hielden en hem uiteindelijk aanspoorden om zelf muzikant te worden. In de jaren zeventig en tachtig had hij immens succes met Electric Light Orchestra en later als lid van Traveling Wilburys en als producer.

Het tweede soloalbum van Lynne liet lang op zich wachten, want de enige andere plaat waar enkel zijn naam op de hoes prijkt, is het in 1990 verschenen Armchair Theatre. Maar het simultaan met Long Wave verschenen Electric Light Orchestra-album Mr. Blue Sky is in werkelijkheid eigenlijk ook gewoon een soloalbum van Jeff Lynne.

Die typische Jeff Lynne-sound, die erg geënt is op productietechnieken die Phil Spector voor hem al gebruikte, blijkt goed te werken voor de liedjes die de muzikant inspireerden. In deze uitvoeringen lijkt het alsof Running Scared van Roy Orbison en She van Charles Aznavour speciaal voor Electric Light Orchestra geschreven zijn.

Vertaling

Waar liedjes van Orbison, The Everly Brothers en Chuck Berry niet bepaald onbekend terrein zijn voor Lynne, is het interessant om hem andersoortig materiaal te horen vertolken, waaronder het door Don Covay en Ronald Miller geschreven soulnummer Mery, Mercy of de door Bobby Darin bekend gemaakte vertaling van Charles Trenets La Mer.

Het zijn vooral de evergreens als Love Is A Many Splendored Thing, If I Loved You, Smile en Bewitched, Bothered And Bewildered die voorzien van de Electric Light Orchestra-opsmuk verbazingwekkend goed werken. Lynne’s productiestijl is weliswaar hopeloos verouderd, maar in combinatie met dit repertoire is dat geen bezwaar.

Lees meer over:
Tip de redactie