Vitalic - Rave Age

In de jaren dat in Engeland met wetswijzigingen de steeds groter groeiende ondergrondse ravescene vakkundig de nek werd omgedraaid, zette de Fransman Pascal Arbez zijn eerste stappen in de electrowereld.

Nu, ruim vijftien jaar later en zeven jaar na zijn eerste langspeler, komt hij terug met een album dat zowel als een ode alsook een tijdscapsule lijkt aan de eerder beschreven periode. Twaalf electronummers die even goed twee decennia terug over de ravende massa hadden kunnen rollen.

Weinig nieuws onder de zon, dus. Vitalic levert waar hij goed in is, maar voegt daar ten opzichte van de twee voorgaande albums weinig aan toe. Rave Age is zelfs een vrij platte plaat met een aantal vrij voorspelbare werken. Voorspelbaar, maar desalniettemin met een sterke werking op de dansspieren.

De Fransman zoekt het niet in de vernieuwing, originaliteit of ongebruikelijke mix van stijlen, maar in zijn vermogen om de beat om te draaien of de bas er in te gooien net op het moment dat je onderbuik daar om vraagt. Muzikaal is het echter nauwelijks meer verrassend.

Effect

De diepe bassen, de hi-hat en de scheurend vervormde synthesizers zijn bekend en bieden hier niet veel meer dan meer van hetzelfde. Het levert weliswaar het gewenst effect op, maar er zijn slechts een paar nummers die er echt uit springen, zoals La Mort Sur Le Danceflloor.

Vies en met een onderliggende punkvibe, of Fade Away waar een zekere treurnis aan de desolate dance wordt toegevoegd, het escapisme van de rave vertaalt in beats en synthesizermelodieën. Maar veel nummers missen deze extra laag en daarmee ontsnapt niet het gevoel dat je een herhalingsoefening hoort.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie