The Van Jets - Halo

Wat doe je als gitaarpopbandje als je opeens in de studio van Cassius-lid en synthesizerverzamelaar Philippe Zdar mag opnemen? Juist, de gitaren gaan eventjes aan de kant en je maakt gebruik van de daar aanwezige unieke verzameling.

Het is dus niet verwonderlijk dat Belgische indieband The Van Jets op zijn derde album Halo net een beetje anders klinkt dan voorheen. Gebleven is de eigenzinnige ritmiek die onder andere diens grootste Belgische hit The Future kenmerkt, maar de garagerock die in het verleden de muziek sierde is wat verder naar de achtergrond verdwenen.

Deze verandering lijkt een vooropgezet plan, want de band heeft gekozen voor een ietwat onwaarschijnlijke producer voor een gitaarbandje: Jeroen "Papillon" De Pessemier, de helft van het Belgische electropopduo The Subs. En dit pakt zeker niet verkeerd uit. Halo balanceert knap tussen herkenning en vooruitgang.

De band is duidelijk gegroeid en op avontuur, maar altijd nog herkenbaar als zijnde The Van Jets. Een bijzondere prestatie die waarschijnlijk alleen de meest synth-hatende fans zal doen afhaken en aan de andere kant onder liefhebbers van alternatieve elektronische muziek mogelijk nieuwe fans creëert.

Radiovriendelijk

Alleen jammer dat het album geen echte grote hit als het eerdergenoemde The Future of andere successingle Teevee herbergt. Songs als Here Comes The Light en Danger Zone komen dichtbij, maar zijn net niet radiovriendelijk genoeg. Halo is daarmee een beetje een gemengd succes.

Aan de ene kant zijn de heren goed op weg om zichzelf opnieuw uit te vinden, maar aan de andere kant levert het niet echt beter materiaal op. Misschien is Halo daarmee een soort tussenalbum, een stap op weg naar het beste werk in de discografie van The Van Jets. En dat zou zo maar eens het volgende album kunnen zijn, maar deze is het nóg niet.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie