De singles van haar debuutalbum gingen wat onopgemerkt voorbij aan de Nederlandse radio, al kan het nooit meer lang duren alvorens de nieuwe plaat van Ellie Goulding op talloze muzikale verlanglijstjes terechtkomt.

De populariteit van Ellie Goulding is in bepaalde Europese regio’s, waaronder haar thuisland Groot-Brittannië, gestaag groeiend, maar in Nederland heeft de blondine nog geen voet aan de grond weten te krijgen. Wellicht is ze hier bekender van haar relatie met dubstepartiest Skrillex dan van haar debuutalbum Lights uit 2010.

Met haar tweede studioplaat Halcyon kon daar wel eens verandering in komen, want het is een zeer eigentijdse popplaat geworden met bijna louter hitmateriaal. Niet dat Goulding kiest voor licht-verteerbare bubblegumpop zoals die van Katy Perry of Lady Gaga, maar eerder in de trant van Adele, Florence + The Machine en Lykke Li.

Goulding trekt al gauw de aandacht van de luisteraar vanwege haar opmerkelijke stemgeluid, dat in de lage regionen aanschurkt tegen Janet Jackson, Katie Melua en Kate Nash, terwijl haar hogere noten doen denken aan Florence Welch en Kate Bush. Het rauwe randje om haar stem heeft wat gemeen met die van Susanna Hoffs (The Bangles).

Opbeurend

Muzikaal worden haar liedjes ondersteund door elektronica (soms op het randje van dubstep), strijkers, grote drums, repetitieve pianomotiefjes en pompeuze koortjes. Vooral de eerste helft van de plaat staat vol met opbeurende nummers als Anything Could Happen, My Blood, Only You, Halcyon en Figure 8. Stuk voor stuk potentiële singles.

Het zijn echter vooral de popballads Joy, I Know You Care, Atlantis en Dead In The Water waarmee Goulding echt weet te verbluffen. Het nummer I Need Your Love van het aankomende album van Calvin Harris en de anderhalf jaar oude single Lights zijn als bonustracks toegevoegd en vormen de kers op de smakelijk taart die Halcyon heet.