Case Mayfield - 10

Nauwelijks acht maanden na het debuut The Many Coloured Beast heeft Kees Veerman zijn band alweer aan het werk gezet. Tien nummers op een tweede cd genaamd 10, zogenaamd opgenomen in tien dagen.

Mythe vorming genoeg rondom het tweede album van Case Mayfield, een album dat vooral ook tien gezichten van de Amsterdamse Volendammer laat zien. Ingetogen folk, Ierse blues, kleine indiepop en zelfs een beetje funk passeren de revue op de opvolger van The Many Coloured Beast.

Zo doet A Friend Of Mine in de verte denken aan Damien Rice, terwijl in Pie And Strippers Van Morrison op de achtergrond rondscharrelt. Mooie invloeden op verder te bouwen en of het nu folk, blues of doordrenkt met whisky is, de heer Veerman trekt het naar zich toe.

Net als in Orgasms, waar Case Mayfield zich begeeft in de regionen van Nick Drake, José González en Jeff Buckley. Overtuigend, maar wat Case Mayfield ten opzichte van deze drie nog wel mist is de laatste uithaal om écht diep te raken. Een album in vele kleuren, maar niet even fel en ook zeker niet met elkaar verbonden.

Indrukwekkend

De beste werken vinden we in de vorm van Stolen From The Sun. In anderhalve minuut weet de band hier van een klein folkthema (waarin terug wordt verwezen naar de voorgaande plaat) uit te bouwen naar grootste orgelrock in de lijn van The Doors. Misschien wel de meest indrukwekkende anderhalve minuut.

Dit samen met Builder, een funky indiepop werk met explosieve refreintjes en A Friend Of Mine. Maar ook het eerder genoemde Orgasms en geheel aan het einde The Green Mean haken zich vast in de mens. Vijf totaal verschillende nummers die het meest overtuigen in een totaal van tien totaal diverse eenheden.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie