The Raveonettes - Observator

Een tripje van Sune Rose Wagner naar Venice Beach om inspiratie op te doen voor dit album van The Raveonettes, eindigde in een drie dagen durend drugs- en drankfestijn als gevolg van een depressie. Je hoort het er niet direct aan af.

Observator is het zesde album van het Deense duo, bestaande uit Sune Rose Wagner en Sharin Foo. De weg die ingeslagen was op voorganger Raven In The Grave wordt niet voortgezet, want de liedjes op Observator liggen meer in lijn met wat we al hoorden op de eerdere albums Pretty In Black en In And Out Of Control.

In slechts negen nummers en net iets meer dan een half uur speeltijd etaleren Wagner en Foo waar ze het beste in zijn; beknopte doch gruizige popliedjes met een sterke hang naar de jaren zestig fabriceren. Dit bij voorkeur met de toevoeging van diverse lagen gitaarruis en hoog opgetrokken muren van galm en weerkaatsende echo’s.

De verwijzingen naar Phil Spector en The Beach Boys zijn nog steeds overduidelijk aanwezig, alsmede overduidelijke invloeden van The Smiths. De zeurderige zanglijnen van Morrissey en de galmende gitaren van Johnny Marr worden aardig nagebootst op de drie beste nummers, The Enemy, Downtown en She Owns The Streets.

Verstaanbaarheid

De individuele vocalen van Wagner en Foo zijn nog altijd weinig bijzonder en de nummers die ze solo vertolken zijn dan ook het minst geslaagd. In de samenzang weten de twee het beste in elkaar naar boven te halen, zelfs al gaat dat doorgaans gepaard met vernuftige geluidstrucage in de studio. Dit soms ten koste van de verstaanbaarheid.

Wanneer je aandachtig luistert, dan hoor je dat de teksten een zekere donkere rand hebben, zoals niet ongebruikelijk bij The Raveonettes. Het tweetal weet zijn sores voor de zesde keer op rij op geslaagde wijze te verhullen in op het eerste gehoor lief aandoende popliedjes, al lijkt de vorm bij The Raveonettes vaak belangrijker dan de inhoud.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie