Met The Posies maakte Ken Stringfellow gedurende de jaren negentig een aantal van de beste albums van dat decennium. Maar vandaag valt zijn naam vooral omdat hij meewerkte aan de plaat van Carice van Houten.

Zijn cv liegt er echter niet om. Naast zeven studioalbums met Jon Auer als The Posies, bijdrages bij R.E.M. sinds 1999 en een rol in de wedergeboorte van Big Star als bassist (achter Alex Chilton), is Stringfellow niet te beroerd om overal waar gevraagd zijn onontkoombare pophooks rond te strooien.

Een druk man, dus, wat verklaart dat het acht jaar moest duren alvorens Soft Commands (2004) een opvolger kreeg. Acht jaar waarin Stringfellow wel aan solowerk schreef, en het ook opnam, maar er nooit aan toekwam het verder uit te werken of uit te brengen.

Dat is te horen in de 54 minuten die Danzig In The Moonlight vormen, want de plaat mist eenheid. Het staat weliswaar vol met prachtige songs zoals alleen Stringfellow die uit de vingers kan laten rollen, variërend van powerpop tot ingetogen countrypop. Hij waagt zich zelfs heel even aan funk, een pad waarvan hij beter kan wegblijven.

Tekenend

Gelukkig is dat een van de weinige missers, die voldoende worden goed gemaakt door nummers als 110 Or 220V, Doesn’t Remind You Of Something of Savior’s Hands, waar Stringfellow als powerpopcrooner in topvorm is. Tekenend ook voor de open houding van Stringfellow dat hij nog steeds blijft experimenteren met vorm en genre.

Net als in 1997 met This Sounds Like Goodbye, waar Stringfellow experiment mixt met (power)pop, elektronica, maar daardoor helaas geen coherent geheel dat hem de wel verdiende wereldfaam buiten de schaduw van grote sterren zou brengen, ook al is het een van de beste singer-songwriters van zijn tijd.