Charmer is het achtste album van Aimee Mann, wiens carrière dertig jaar terug begon in de punkrock en new wave. Haar grootste succes ligt echter op de rand van het tweede millennium, met de soundtrack van Magnolia en Bachelor No. 2.

De vier albums die daar op volgden konden dat succes niet evenaren en zo zal het Charmer waarschijnlijk ook vergaan. Niet dat de nummers niet goed zijn, want Mann is een sterk observant van het kleine leed en weet dat op eenvoudige wijze in elf kleine verhalen te vertolken.

Drinkers, gebroken gezinnen, levens geladen met leugens verpakt in begrijpelijke en herkenbare scènes; Mann bezingt het leven van de mensen in je straat. Weinig op aan te merken en even goed weinig bij aan te vullen. Net zo min dat er veel mis is met de muzikale setting waarin deze verhalen zijn gebed.

Warme indiepop, in de lijn van Liz Phair, Fiona Apple of Suzanne Vega, met haar eigen welbekende folktoevoegingen. Af en toe strijkt ze een klein beetje tegen de haren in, maar over de brede lijn zijn de nummers als innige omhelzingen van een bekende.

Onderscheidend

Weinig verrassend dus en geen omhelzing die er werkelijk uitschiet, hoogstens het duet met Jamers Mercer (zanger van popgroep The Shins) in Living A Lie, dat vooral opvalt door de toevoeging van de mannelijke vocalen. Voor de rest is het namelijk weinig onderscheidend.

"Mooi", is een behoorlijke dooddoener in de duiding van een album, maar dat is wat Charmer bovenal is; mooi. Maar zoals wel vaker met verleiders en verleidingen bevredigen zij maar even de behoefte. En zo bestaat de kans dat je na Charmer toch snel opzoek gaat naar iets meer spanning en de verleiding vergeet.