Inmiddels trekt Marcus Mumford met zijn groep aangenomen zonen alweer drie jaar langs de steeds groter wordende podia sinds het debuut Sigh No More. Tijd voor een nieuwe viering van het evangelie.

Babel bevat twaalf nummers waarin Mumford zijn belijdenis bezingt. Want net als op Sigh No More vormt devotie de rode draad door Babel. Weliswaar donkerder, er klinkt twijfel, strijd en verlokking in de teksten, maar elke keer eindigt Mumford in de handen van een troostende en verwelkomende God.

Deze geeft hem hoop in het duister, redt hem van de zonde en heeft hem lief ondanks de fout die hij is begaan. Moderne psalmen van liefde en vertwijfeling op de tonen van de bekende folkpop, haast één op één terug te brengen op de zeer succesvolle eersteling.

Want Babel is muzikaal vooral een verfijnde versie van Sigh No More. Buiten een schoner productie, met soms wat grootsere – bewust op grotere zalen gerichte – arrangementen (zoals in Lover Of The Light of de folkgospel Broken Crown), zijn de verschillen klein ten opzichte van het debuut.

Vlaggenschip

Mumford & Sons kopieert de succes formule waarmee het vanaf 2009 geleidelijk aan het vlaggenschip van de Britse folkbeweging werd zonder daar iets wezenlijks nieuws aan toe te voegen. Meer van hetzelfde, weinig verrassing, maar Mumford & Sons weet dat goed te brengen.

En wellicht is dat de verrassing, dat het gezelschap zo goed hetzelfde kan klinken. Mooie devotie, die geen vernieuwing nodig heeft om weer het kippenvel op de arm te zetten of om ervoor te zorgen dat je snel alle nummers weer uit volle borst mee zit te zingen.