Sinds deze oude Britse rockgroep zich een decennium geleden weer bij elkaar geraapt heeft, lijkt er geen einde te komen aan de stroom van nieuwe uitgaven. On The 13th Day is wederom een oerdegelijke schijf, zij het gespeend van enige verrassing.

Je kunt veel van de mannen van Magnum zeggen, maar aan inzet ontbreekt het hen in ieder geval niet. Met verscheidene live-opnamen en een enkele verzamelaar naast vele reguliere studioplaten is de hoeveelheid albums die de Engelsen de laatste jaren hebben uitgebracht nauwelijks te overzien.

De epische opener All The Dreamers slaat dan ook zeker niet in de laatste plaats op de bandleden zelf: dromers die stug door blijven gaan met vers materiaal schrijven en optreden voor een hondstrouw publiek, voornamelijk in Duitsland en Groot-Brittannië.

Daarbij moet gezegd worden dat de groep gedurende de afgelopen jaren steeds meer oor heeft gekregen voor de waarde van een krachtige en gedetailleerde productie, waardoor ook de nieuwste schijf een stevig duwtje in de juiste richting meekrijgt.

Onvermoeibaar

Ondanks de subtiele kleuring van Didn’t Like You Anyway of de energie van Dance Of The Black Tattoo valt echter moeilijk te ontkennen dat Magnum – om het wat cynisch uit te drukken – op On The 13th Day nog steeds onvermoeibaar op zoek lijkt naar de meest afgezaagde melodieën en refreinen uit de geschiedenis van de klassieke rock.

Het zal de loyale fanschare natuurlijk worst wezen. De nieuwsgierige buitenstaander doet er echter goed aan eerst verzamelplaat Evolution te luisteren voor een gunstig overzicht van het recente werk van de band, alvorens zich aan het nieuwe album te wagen.


Magnum staat op 15 november in Rock Temple, Kerkrade.