The Jon Spencer Blues Explosion – Meat And Bone

Ergens in de jaren twintig van de vorige eeuw was Mississippi de armoedige en ellendige geboortegrond van de deltablues. Rauw, energiek en doorleeft, net als de garagepunk die zo’n vijftig jaar later het levenslicht zag.

Punk, eveneens geboren uit ellende, armoede en een zekere boosheid. Twee muziekstromingen die de emotie en bezetenheid ver boven de techniek plaatsen en tevens twee stromingen die sinds 1991 de duivelse kern van The Jon Spencer Blues Explosion vormen.

Want het trio uit New York wordt door satan op de hielen gezeten, hoewel de acht jaar stilte rond Judah Bauer, Russell Simins en Jon Spencer anders zouden impliceren. Maar na twee platen met platenfirma Heavy Trash is het drietal de studio ingedoken om daar het 21 jaar oude contract te bevestiging. In dieprood bloed.

Meat And Bone klinkt namelijk net zo ongecompliceerd en gedreven als The Jon Spencer Blues Explosion deed ten tijde van Extra Width, Mo’ Width en Orange. Geen overbodige toevoegingen aan het geluid, geen gekke uitstapjes naar andere genres, gewoon twaalf nummers het gaspedaal intrappen .

Motown

Funky en soulvol op momenten, zoals in Get Your Pants Off waar The Jon Spencer Blues Explosion klinkt als een punkvariant op Booker T. en zijn M.G.’s en Captain Beefheart. Of in het pompende Strange Baby, waar Motown heel even om de hoek lijkt te komen.

Maar vooral gedreven punkachtig en bluesvol, in de rusteloze, ronkende en rauwe wijze waarop we dat van Jon Spencer en zijn kornuiten gewend zijn uit die begin jaren, ditmaal met de ervaring van een band die dat geluid inmiddels 21 jaar aan het finetunen is.

Tip de redactie