Als asfalt erg warm wordt, kun je vanuit de auto zien dat de lucht laag er net boven trilt. Een vervagende schim trekt dan over het wegdek, die je haast automatisch associeert met vakantie, vrijheid en de lange open weg.

Een beeld dat als het best ondersteund kan worden door de muziek van Calexico. Een van de voorgaande zes albums, de compilatie Selections From Road Atlas 1998-2011 of een van de touralbums waar deze compilatie uit is opgesteld dienen als ideale dragers van dit gevoel van vrijheid.

Een melancholische vrijheid, waarin blues, texmex, country en rootsrock elkaar in warmte en symbiose vinden. Al zestien jaar inmiddels brengen Joey Burns en John Convertino met hun Calexico deze mix, na hem in de gelederen van onder andere Giant Sand en Richard Buckner te hebben ontwikkeld.

Op Algiers hebben zij die symbiose tot in perfectie verfijnd. Het zevende album van de Amerikanen kent geen manco of moment van verveling. Prachtig uitgewerkte koperpartijen die met lange noten de vertraging inzetten tegen de versnellende percussie, zoals in Puerto.

Bruisend

Algiers bestaat uit botsende smaken die een heerlijke spanning opbouwen. De plaat is opgenomen in New Orleans (Algiers is de naam van de wijk waar de studio ligt) en ademt in alles de bruisende warmte en geest van deze legendarische muziekstad.

Calexico, zelf al een kruispunt van al dan niet botsende muziekstijlen, heeft in dit knooppunt van de Amerikaanse en Caribische muziek de kracht van de eigen mix weten te versterken en een verrassend sterk album neergezet dat door twaalf nummers heen blijvend verrast, uitdaagt en betovert.