Gallows – Gallows

Wanneer een zanger de band verlaat en wordt vervangen, dan behelst dit veelal een verandering van geluid. Weinig zo karakteristiek in een band als de leadvocalen. En zo ook bij Gallows.

De Britse hardcoreband brak na Grey Britain met de frontman Frank Carter die zich op het duo Pure Love ging richten. Hij werd vervangen door de Canadees Wade MacNeil, die in de zomer van 2011 ook zonder muzikaal thuis was komen zitten, met het uiteenvallen van Alexisonfire.

Een combinatie die werkt, maar Gallows wel een ander pad op werpt. MacNeil, daar ook vast op geselecteerd, neemt de meer onconventionele hardcore-aanpak van Alexisonfire mee en verwerkt dat in de Britse punk van Gallows.

Zo melodieus als bij de Canadezen wordt het echter nergens, daarvoor blijft Gallows toch te trouw aan de oude rauwe punkwortels. Dit echter wel met meer spel in dynamiek en variatie dan de oude Gallows had te bieden.

Gedreven

Dit resulteert in een aantal felle hardcore songs, zoals Everybody Loves You When You’re Dead, Cult Of Mary en Cross Of Lorrain, waar menig hardcorehart sneller van zal gaan kloppen. Gedreven en meeslepend, maar niet allemaal onderscheidend genoeg om werkelijk omver te blazen.

Hoewel Gallows zeker een overtuigend album is, is het er ook een van een band die met de huidige ledenwisseling ook gewoon nog in de grondverf staat. Een mooie, stevige en veel belovende grondverf, maar daar mag nog wel iets meer definiërende kleur overheen.

Lees meer over:
Tip de redactie