Bob Dylan – Tempest

Vijftig jaar geleden bracht Bob Dylan zijn eerste album uit, maar niemand kon toen vermoeden hoe belangrijk hij zou worden. Een halve eeuw verder levert hij zijn 35e studioalbum af en dat is wederom een carrièrepiek.

Dylan heeft inmiddels in zes verschillende decennia succesvolle albums uitgebracht en in ieder decennium weet hij minstens één keer te verrassen met een plaat. Zijn laatste paar albums, geproduceerd onder zijn pseudoniem Jack Frost, zijn weer bijzonder sterk en nieuweling Tempest is daarop geen uitzondering.

Tempest is dan ook een logische voortzetting van Modern Times (2006) en Together Through Life (2009, en eveneens in enige mate van Christmas In The Heart uit datzelfde jaar). We horen Dylan die wederom terugkeert naar zijn folkwortels, met volledige bandbezetting, en af en toe een uitstapje waagt naar country en blues.

De curieuze eigenschap van Dylan om een compositie zo lang mogelijk op te rekken om zijn verhaal te vertellen, wordt op Tempest bijna overtroffen. Hij passeert viermaal de zeven minuten en het titelnummer klokt zelfs op bijna veertien minuten. Zijn persoonlijke record wordt dus net niet verbroken, want Highlands uit 1997 duurt zestien minuten.

Repetitief

Tekstueel blijft Dylan onverminderd sterk. Vaak rijmt het voor geen meter, lijken woorden en zinnen volledig uit de lucht gegrepen of zelfs geïmproviseerd, maar het geeft de vaak wat repetitieve (en slim afgekeken) composities direct zoveel meer impact. Zeker dankzij die gruizige, grommende stem, die op plaat aanzienlijk beter werkt dan live.

In compactere, meer gestroomlijnde uitvoeringen zouden nummers als Dusquesne Whistle, Narrow Way en Pay In Blood gewoon uitstekende liedjes zijn, maar Dylan maakt er prachtige verhalen van zoals alleen hij ze kan vertellen. Wellicht dat een andere popster één van deze nummers in de komende jaren echt beroemd gaat maken, maar ze zijn nu al tijdloos.

Lees meer over:
Tip de redactie