The Script – #3

Met frontman Danny O'Donoghue in een van de draaistoelen van The Voice UK heeft de Ierse popband The Script nog nooit zo'n goeie uitgangspositie gehad als voor het derde album, overzichtelijk getiteld #3.

Alsof men ons nogmaals aan O'Donoghue's televisiecarrière wil herinneren doet medejurylid en Black Eyed Peas-frontman Will.i.am een duit in het zakje op de eerste single Hall Of Fame.

Slimme marketing en een prima liedje, dat precies klinkt zoals we gewend zijn van de band die we kennen van songs als The Man Who Can't Be Moved en Nothing.

Boybandachtige zang

Want geheel #3 houdt zich netjes aan de formule die The Script ook gebruikte op diens eerdere werk: boybandachtige zang, breed uitwaaiende gitaren, pianobreakjes, ver in de mix weggemoffelde groots drumwerk, strijkers voor de hoogtepunten en daar overheen opmonterende, hoopgevende teksten die hier en daar ook gerapt worden.

En met die formule is helemaal niets mis. Het levert weer tien radioliedjes op die in kleine dosis goed te pruimen zijn en klaar om door het grote publiek omarmd te worden. Het enige nadeel is dat de formule een compleet homogeen album oplevert en dat alle songs samenvloeien tot één waas, zonder duidelijke uitspringers.

Amateurisme

Dat maakt het luisteren naar #3 in zijn geheel wat vermoeiend. Daarnaast zijn de raps niet echt van een hoog niveau. Het ontstijgt overal, maar soms slechts ternauwernood, het amateurisme en lijkt enkel gedaan te worden om óf 'edgy' te lijken – daarmee zijn ze dan een kleine vijftien jaar te laat – of om een nog breder publiek aan te spreken.

Desondanks is #3 een prima album met genoeg songs die in het huidige radioklimaat succes zullen oogsten. En O'Donoghue's televisiecarrière en zijn status als mooie en gevoelige jongen helpen daaraan ongetwijfeld mee. De heren van The Script kunnen weer een paar jaar hun rekeningen betalen dankzij dit album.

Lees meer over:
Tip de redactie