The XX – Coexist

Bejubeld werd The XX in 2009. Vele jaarlijstjes werden aangevoerd door de eersteling van de Britten. Maar nu blijkt dat dit gevierde debuut slechts een grove schets was van wat ons te wachten stond op Coexist.

Inmiddels tot een trio teruggebracht heeft The XX de afgelopen drie jaar gebruikt om het eigen geluid te verfijnen. Naakter in de opbouw edoch vele male voller in de toon, zonder de kracht van XX te verliezen. Zowel Romy Madley Croft als Oliver Sim zijn gegroeid als songwriters en zangers.


Maar het is vooral Jamie Smith die hier groei laat horen. De kale beats, dof en weggemoffeld in een verder kraakhelder geluid, creëren een warm doch duister contrast in het geluid. Iets dat de desolate sfeer geschetst in de teksten verscherpt, maar vooral ook het eigen geluid meer definieert.

Daarvoor worden elementen uit dubstep, minimal-dance en rave ingezet, maar wel op zo’n wijze dat het lijkt alsof Madley Croft en Sim zingen met het feest van de buren op de achtergrond. Niet uitgenodigd en in plaats daarvan zwelgend in de eigen eenzaamheid en elkanders perfect aansluitende stemmen.

Stilte

Krachtiger is echter nog de wijze waarop het drietal de stilte in kan zetten. Vijf perfect getimede secondes absolute stilte in Missing – voorafgegaan door de woorden "And now there is no hope for you and me" – zijn de tonen die het hardst binnen komen op Coexist.

Een album waarin de absentie van geluid al een grote rol speelt, maar die vijf tellen doen gewoon pijn. Net iets meer dan de rest van Coexist, de perfect soundtrack voor afscheidsseks; een album zo fijn zalvend, vertrouwd, warm en heerlijk, maar ook oh, zo pijnlijk in elke stoot.

Lees meer over:
Tip de redactie