Het lijkt alsof zangeres Tanita Tikaram met de titel van haar album Can’t Go Back verwijst naar haar kortstondige hitparadesucces aan het einde van de jaren tachtig. In de tussentijd heeft de zangeres echter niet bepaald stilgezeten.

In Nederland kennen we Tanita Tikaram eigenlijk alleen echt van de jaren tachtig-hit Twist In My Sobriety, of misschien zelfs nog van de voorganger Good Tradition of de opvolgers Cathedral Song en World Outside Your Window. Na We Almost Got It Together uit 1990 wist ze de Nederlandse hitlijsten niet meer te behalen.

Tikaram werd 43 jaar geleden geboren in de Duitse stad Münster, als dochter van Aziatische ouders, maar groeide op in Groot-Brittannië. Op negentienjarige leeftijd bracht ze reeds haar debuutalbum Ancient Heart uit, tot op heden haar best verkochte plaat. Inmiddels is ze alweer toe aan haar zevende album, Can’t Go Back.

De zangeres blijkt het liedjes schrijven nog niet verleerd te zijn en levert een tiental uitstekende songs af, die hun wortels vooral vinden in typisch Amerikaanse genres. Soms jazzy, af en toe folkachtig, dan weer soulvol en hier en daar met een subtiel randje elektronica; Tikaram gaat genuanceerd te werk op Can’t Go Back.

Lennox

Voor de productie van het geheel wordt ze bijgestaan door Paul Bryan, die eerder werkte met onder meer Aimee Mann, en de Amerikaanse folkzanger Grant Lee Philips helpt eveneens een handje mee. Tikarams stem klinkt amper een jaar ouder dan in 1988, al vertonen haar vocalen geregeld overeenkomsten met die van Annie Lennox.

Wie eind jaren tachtig gefascineerd raakte door het mystieke en licht exotische Twist In My Sobriety moet Can’t Go Back ook eens een kans gunnen, want Tikaram levert wederom een aantal softpoppareltjes af. Make The Day, Dust Of My Shoes, Science en met name het aan Dionne Warwick refererende titelnummer zijn warm aanbevolen.