Zanger Ronan Keating heeft een moeilijke periode achter de rug, waarin vriend en Boyzone-collega Stephen Gately overleed en zijn huwelijk op de klippen liep. Toch bleef Keating muziek maken, hoewel Fires overwegend luchtig van aard is.

Niet dat we anders gewend zijn van Ronan Keating. Nadat Boyzone het eind jaren negentig voor gezien hield, op het hoogtepunt van diens succes, kwam Keating op de proppen met een prima debuutalbum waarvoor onder meer Bryan Adams, New Radicals-frontman Gregg Alexander, Robin Thicke en Diane Warren songs leverden.

De daaropvolgende albums (Destination, Turn It On, Bring You Home) waren van hetzelfde laken een pak, waarna Keating nog eens vier albums uitbracht met louter covers van popklassiekers (met name de samenwerking met Burt Bacharach is noemenswaardig). Fires is zijn eerste plaat sinds 2006 met nieuw materiaal.

Keating schreef aan slechts twee nummers zelf mee, de andere liedjes zijn van de hand van relatief anonieme en onbekende songwriters. Ook Gregg Alexander en Rick Nowels leveren na tien jaar weer twee nummers aan, al zijn deze songs niet meer dan herhalingsoefeningen van Life Is A Rollercoaster en Lovin’ Each Day.

Afgekeurd

Ervaren producers Stephen Lipson en Brian Rawling weten evenmin te verrassen met hun producties. Bovendien is het gros van het songmateriaal gedateerd en ronduit saai. Het lijkt net alsof iemand een la opentrok met afgekeerde demo’s van U2 en Snow Patrol uit 2005 en ze naar het management van Keating gestuurd heeft.

Met het voorzichtig naar folk neigende Wasted Light laten de producers horen de afgelopen twee jaar toch eens naar de radio te hebben geluisterd. NYC Girl is een leuk liedje, maar misplaatst op dit album. De enige keer dat Keating echt weet te raken, is met de zelfgeschreven ballad Easy Now My Dear; misschien wel zijn meest persoonlijke nummer ooit.