Krap anderhalf jaar na het succesvolle debuutalbum komt de Britse band The Vaccines al met de opvolger. Wederom levert de band elf compacte en onweerstaanbare rockliedjes af.

In het voorjaar van 2011 verscheen het meer dan uitstekende album What Did You Expect From The Vaccines?, nadat de Britse omroep BBC de band eerder dat jaar al had uitgeroepen tot één van de meest belovende acts in muziekland. Lovende recensies vielen de band ten beurt, alsmede vergelijkingen met punkband Ramones.

Invloeden van bands als Ramones, The Clash en The Strokes zijn op Come Of Age wederom nadrukkelijk aanwezig, al drukt The Vaccines meer nog dan op de voorganger zijn eigen stempel op de liedjes. Dit vooral dankzij de met wanhoop doorspekte stem en de cynische teksten van frontman Justin Young.

The Vaccines bedient zich op Come Of Age van veelal op Amerikaanse leest geschoeide pop, variërend van Phil Spector, The Beach Boys, Tom Petty en Nirvana, terwijl ook Britse postpunk uit de vroege jaren tachtig doorsijpelt op de plaat. Toch blijft de band niet hangen in het verleden, maar bouwt hierop verder.

Sleutelrol

De kwaliteiten van de bandleden als liedschrijvers spelen hierin een sleutelrol. Veel bands en artiesten weten goed hoe ze sounds uit vroegere tijden moeten recreëren, maar verliezen daarbij het liedje uit het oog. Vorm over inhoud. Bij The Vaccines is dat perfect in balans, van vliegensvlugge opener No Hope tot het slepende slotnummer Lonely World.

Onzekerheden over de liefde, tienerangst en misvattingen over het leven als volwassene worden bezongen in aanstekelijke songs als Teenage Icon, I Always Knew, Aftershave Ocean, I Wish I Was A Girl en All In Vain. Het tweede album van The Vaccines is wederom een schot in de roos en even sterk als het debuut.