Anne Soldaat – Anne Soldaat

De afgelopen weken was Anne Soldaat te zien en te horen de tv-show De Beste Singer-songwriter Van Nederland, als gitarist in dienst van de competitie. Een plek die hij ook in neemt achter Tim Knol in diens begeleidingsband.

Verder nam hij naast Paulusma plaats in de band Daryll-Ann. Een plek nét buiten het scherpste wit van de spotlight, maar daarmee geenszins minder bepalend. Met zijn tweede album zet hij zichzelf in het grote licht zet en laat Soldaat zijn kunde als zanger en liedjessmid wederom gelden.

Hoewel opgenomen in dezelfde condities en met dezelfde bezetting als zijn debuut (Soldaat en producent/multi-instrumentalist Jason Falkner spelen vrijwel de hele plaat vol) is de eigen naamdragende tweede geen carbonkopie geworden van voorganger In Another Life uit 2009.

Ook hier zijn invloeden van The Beach Boys, The Beatles en Neil Young nooit ver weg en rijdt Big Star in de verte door de coulissen, maar Soldaat zelf is gegroeid. Zelfverzekerder, wat resulteert in gewaagdere composities, waarin hij en Falkner meer spelen met harmonieën en zelfs een uitstapje richting de soul aangaan (Flingels Shadow).

Imperfectie

Arrangementen zijn tot in details uitgewerkt, met daarin weinig ruimte voor imperfectie. Maar Soldaat klinkt toch het beste als hij die ruwere rand wel opzoekt, zoals in het schurende Mai Thai en vooral in het ingetogen If. Hier legt Soldaat zich breekbaar voor de luisteraar neer, terwijl hij over het missen van zijn dochter zingt.

Deze kwetsbaarheid en het emotionele ruwe randje verdwijnen in andere nummers in een te gepolijste productie. Vrijwel het enige minpunt aan deze plaat, maar wel een die de pracht van de het album als totaal afvlakt. Als het tweetal iets meer ruimte had gelaten voor imperfectie, was het totaal perfect geweest.

Lees meer over:
Tip de redactie