Chilly Gonzales – Solo Piano II

Chilly Gonzales is volgens hedendaagse begrippen een volslagen malloot. De Canadese muzikant doet aan electro, hiphop en klassiek, treedt op in slechts een badjas en slippers, en staat in het Guinness Book Of Records.

Dat laatste met het langste solopianoconcert ooit: hij speelde ruim 27 uur aan een stuk. Chilly Gonzales is vergroeid aan het instrument, dat naar eigen zeggen de enige reden is dat hij zichzelf als muzikant nog enigszins serieus kan nemen. Enigszins. Hij wil vooral entertainen met zijn piano.

Zijn eerste project waarin hij de laagdrempelige kant van klassieke muziek opzocht was Solo Piano (2004). Zijn nieuwe album, Solo Piano II, is het passende vervolg. Het bestaat wederom uit een veertig minuten durende reeks van korte, semiklassieke pianocomposities.

Ze liggen prettig in het gehoor, laveren halfbewust tussen Yann Tiersen en George Winston, en ontroeren zelfs af en toe. Toch bestrijken veel composities – hoewel minder dan op zijn plaat uit 2004 – een korte, vrij oppervlakkige lijn naar hun vluchtig naderende eindpunten.

Dynamisch

Hoewel de Canadees bewust koos voor korte nummers, gaat het ten koste van diepgang. Anderzijds houdt het de plaat dynamisch, waardoor ze nergens stranden in saaiheid. Solo Piano II staat overeind, met een pianist die zonder pretenties twee gescheiden werelden aan elkaar lijmt.

Want dat is het compliment dat Gonzales hoe dan ook verdient. Hij voegt zich ogenschijnlijk naar populaire conventies, om van daaruit het conformisme lieflijk aan te vallen. Een gek in badjas en slippers, die een miljoenenpubliek van jonge mensen naar klassieke muziek laat luisteren.

Tip de redactie