Met Nothin But Love levert bluesman Robert Cray een album af dat gedomineerd wordt door donkere, neerslachtige nummers. Dankzij een uitnodigend en gepolijst geluid blijft het toch buitengewoon toegankelijk.

Robert Cray is natuurlijk niet bepaald een onbekendheid in het genre. In een carrière die inmiddels verscheidene decennia omspant, heeft hij onder meer miljoenen albums verkocht en maar liefst vijf Grammy’s binnengeharkt. In Nederland had hij bovendien hits met Right Next Door, 634 5789 en Don’t Be Afraid Of The Dark.

Eén van de sleutels tot zijn enorme succes is ongetwijfeld zijn publieksvriendelijke manier van zingen en spelen: de bluesgrootheid heeft een zachte, soulvolle stem en zijn gitaarspel is weliswaar virtuoos, maar ook ingetogen en spaarzaam, waardoor het niemand afschrikt.

Hoeveel voordeel die aanpak hem brengt, blijkt ook weer op Nothin But Love. De liedjes die hij en zijn bandkameraden hebben gepend, bezitten duidelijk een overwegend somber karakter (titels als (Won’t Be) Coming Home, Worry en I’m Done Cryin’ zeggen in dat opzicht genoeg), maar de uitvoeringen drukken de luisteraar allerminst terneer.

Orkestratie

De rijke orkestratie van de tien stukken, waarin naast drums, bas, toetsen, gitaar en zang regelmatig achtergrondkoren, snaarpartijen en blazers opduiken, draagt onmiskenbaar ook het nodige bij aan de gemakkelijke verteerbaarheid van het geheel.

Daarmee is overigens zeker niet gezegd dat deze schijf niet veel om het lijf heeft: Cray snijdt op zijn kenmerkend laconieke wijze serieuze kwesties van crisis en verlatenheid aan, en zijn onopdringerige spel kent wel degelijk emotionele diepte. Toch mis je soms de rauwheid die de blues van oudsher zo tekent.
 

Robert Cray Band staat op 15 oktober in Oosterpoort, Groningen, op 16 oktober in Paradiso, Amsterdam en op 17 oktober in Effenaar, Eindhoven.